Απωλεια…

loss photo

“Mourning statue by Ironvenom”

 

Από το βράδυ της Δευτέρας νιώθω μια βαθιά θλίψη από την οποία προσπαθώ να βρώ τρόπο να βγώ! Δεν έχασα καποιον δικό μου άνθρωπο, δεν έχασα το σπίτι μου ( δύο φίλοι μου δυστυχώς το έχασαν) , δεν έχασα το κατοικιδιό μου (δυο φίλοι μου δυστυχώς δεν πρόλαβαν να τα σώσουν), αλλά νιώθω σαν να έχασα πολλά!

Έχασα την ανεμελιά και την χαρά μιας καλοκαιρινής μέρας στη παραλία, έχασα το αίσθημα της ασφάλειας και την δυνατότητα μου να παρέχω ασφάλεια στα παιδιά μου και στην οικογένεια μου, έχασα την εμπιστοσύνη μου (όση αυτή είχε απομήνει) στους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια μας, έχασα το δικαίωμα να απολαμβάνω την ζωή και την καθημερινότητα μου ενώ συνάνθρωποι μας έχασαν τα πάντα…την ζωή τους…τα παιδιά τους…τον σύντροφο τους…το γείτονα τους…τον φίλο τους…τον πιστό τετράποδο φίλο τους!!!

Και εγώ και η αγαπημένη μου συνεράιδα Αλεξάνδρα είμαστε σοκαρισμένες.                 Η Αλεξάνδρα μένει στην νέα Μάκρη και καταλαβαίνετε πόσο κοντά στην τραγωδία βρισκόταν. Από την πρώτη μέρα πήγε να βοηθήσει στην διανομή των τροφίμων και αυτό που αντίκρυσε ήταν σοκαριστικό. Εγώ με την οικογενεια μου μείναμε 5 χρόνια στο εξοχικό μας στο Μαραθώνα και έτσι έχουμε ζήσει την περιοχή και αν δεν είχαμε μετακομίσει πριν δύο χρόνια θα μπορούσαμε να είμασταν και εμείς θύματα αυτής της απίστευτης τραγωδίας!

Αλλά και έτσι να μην ήταν! Πως μπορείς να μην συμπονέσεις αυτούς τους ανθρώπους, πως να μην κλάψεις για τα αδικοχαμένα παιδάκια, πως να μην νοιαστείς για τα άμοιρα και άτυχα ζώα,  πως μπορείς να μην θυμώσεις με την ανευθυνότητα?

 

Θυμήθηκα λοιπόν,  ένα άρθρο που είχα διαβάσει πρόσφατα, για την απώλεια και το πένθος και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας! Φυσικά τον πόνο και την απελπησία των  άνθρωπων που έχασαν τον άνθρωπο τους και ιδαίτερα των γονιών που έχασαν τα παιδιά τους αλλά και της τραγική μητέρας που έχασε και τον άντρα της και τα παιδάκια της, τίποτα δεν μπορεί να τον καταλαγιάσσει αυτήν την στιγμή και ίσως και ποτέ αλλά η ζωή συνεχίζετε χωρίς να μας ρωτήσει και ο χρόνος μας τραβάει μαζί του μπροστά!

 

  •         ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ

Η απώλεια αγαπημένου ή αγαπημένων ανθρώπων είναι καταστροφική. Νιώθεις λες και στην κυριολεξία, έφυγε η γη κάτω από τα πόδια σου. Σύμφωνα με τον Φιλανδό καθηγητή Manu Keirse, ειδικό στο πένθος και την διαχείριση του, “ο κάθε άνθρωπος πενθεί με το δικό του τρόπο. Δεν μπορείς να μετρήσεις το πένθος σε μέγεθος. Κάποιος μου είχε πει μεταφορικά, οτι ένιωθε σαν να τον είχαν βάλει στον “πάγκο” και δεν του επέτρεπαν να “παίξει” για άγνωστο χρονικό διάστημα. Κάποιος άλλος μου περιέγραψε την θλίψη του σαν έναν συναισθηματικό σεισμό…Σαν να έισαι θαμμένος κάτω από συντρίμια, να πονάς παντού και να χρειάζεται τεράστια προσπάθεια για να καταφέρεις να βγάλεις το κεφάλι σου και πάλι έξω από τα χαλάσματα!”

  • ΠΡΟΧΩΡΩΝΤΑΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Σε ένα κόσμο που όλα κινούνται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς είναι δύσκολο να παραδεχθείς ότι κάποια πράγματα χρειάζονται χρόνο.  Αλλά σύμφωνα με τον Βέλγο φιλόσοφο Mark Van Den Bossche, συγγραφέα του βιβλίου “Η ζωή μετά τον Θάνατο”, το πένθος χρειάζεται πολύ χρόνο και συγκέντρωση. Μία μέρα μετά αφού έιχε τελειώσει ένα εγχειρίδιο για τον αθλητισμό ως τρόπο ζωής, ένα αφιέρωμα στην φυσική κατάσταση και στην τεράστια σημασία της άσκησης έμαθε ότι η συζυγός του Hilde δεν θα γινόταν ποτέ καλά και ότι το σώμα της την εγκατέλειπε, πολύ σύντομα έφυγε από κοντά του  κρατώντας το χέρι της μέσα στο δικό του. “Ήταν μία απίστευτα δύσκολη εσωτερική σύγκρουση. H συζυγός μου ήταν πάντα αισιόδοξη και επέμεινε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι θα πρέπει να βρω τρόπο να πατήσω και πάλι στα πόδια μου και να συνεχίσω. Ότι υπάρχει ζωή και αφού εκείνη θα έιχε φύγει. Τίποτα όμως δεν ήταν εύκολο. Έφτασα όμως 18 μήνες μετά να πηγαίνω να διδάξω σε πανεπιστήμιο σε άλλη πόλη και να προσπαθώ συνεχίσω την ζωή μου.  Κολυμπούσα όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η τελευταία χρονιά που ζήσαμε μαζί ήταν πολύ σημαντική και γεμάτη νόημα και έτσι άρχισα να βλέπω την ζωή όπως εκείνη θα ήθελε, σαν κάτι πολύ όμορφο που αξίζει να συνεχίζω να ζω, έστω και χωρίς εκείνη!

Αυτό είναι το σημείο αλλαγής που ο φιλόσοφος ονομάζει “συμβολικό θάνατο”, έναν όρο που δανείστηκε από τον Βρετανό ψυχαναλύτή  Darian Leader.  Εκτός από τον βιολογικό θάνατο υπάρχει και ο” συμβολικός θάνατος “, όταν κάποιος πεθαίνει το πένθος είναι το μόνο που μας απομένει. Τριγυρνάς νιώθοντας χαμένος και χωρίς να ξέρεις τι να κάνεις και που να πας, μέχρι την στιγμή που θα καταφέρεις να δώσεις στο αγαπημένο σου πρόσωπο μια θέση στην ιστόρια της ζωής σου. Ότι και να γίνει ο αγαπημένος σου άνθρωπος θα είναι πάντα μέρος της ζωής σου.

” Η φυσική παρουσία μπορεί να χάθηκε αλλά συνεχίζει να ζει με διαφορετικούς τρόπους.” λέει ο Van Den. “Κάθε βήμα που κάνεις στην ζωή σου είναι επηρεασμένο από τα προηγούμενα βήματα σου. Ότι ζήσατε μαζί, συνεχίζει να έχει επιρροή στην καθημερινότητα σου. Ένα κομμάτι της γυναίκας μου συνεχίζει να ζει μέσα μου. Μέσα από την αγάπη μας για τους μεγάλους περιπάτους, την αγάπη μας για την φύση…είναι ακόμα εδώ στο τρόπο που βλέπω το κόσμο.”

  • ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ

“Μία από τις πιο πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι το 80% των ανθρώπων που μένουν πίσω καταφέρνουν τελικά να ξεπεράσουν το πένθος τους” επισυμαίνει ο  Paul Boelen Δανός καθηγητής κλινικής ψυχολογίας σε πανεπιστημίο στην Ολλανδία.

“Αυτές οι μελέτες όμως  σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να απαλύνουν ή να μειώσουν τον πόνο της απώλειας”

“Τι κάνεις τις δύσκολες αυτές ώρες που υπάρχει μόνο θλίψη? Πως ξεφεύγεις από το ατελείωτο βύθισμα στον πόνο και στην θλίψη που συνέχεια σε ρουφάει προς τα κάτω? Είναι πολύ σημαντικό να συνεχίζεις να ζεις μια ενεργή ζωή ακόμη και αν αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που θες να κάνεις. όσο δύσκολο και αδιανόητο και αν ακούγεται, μελέτες εχουν δείξει ότι έιναι πολύ θεραπευτικό να συνεχίζεις την ζωή σου και την καθημερινότητα σου όσο αυτό είνα δυνατόν. Βγες έξω, συνάντησε φίλους και συγγενείς. Εκτός από το ότι λειτουργεί σαν αντιπερισπασμός, βοηθάει να αντιληφθείς ότι η ζωή συνεχίζεται.”

O  Boelen, επισυμαίνει ότι, το να συνεχίζεις δεν σημαίνει ότι αγνοείς ή κρύβεις τον πόνο σου. Συνεχίζει να είναι κομμάτι της ζωή σου. “Το πένθος είναι σαν ένα εκκρεμές που ταλαντεύετε πίσω και μπροστά καθώς επεξεργάζεσαι την απώλεια. Ξαναζείς  τις αναμνήσεις, βλέπεις φωτογραφίες και επανέρχεσαι στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Είναι επίσης πολύ σημαντικό να θυμάσαι ότι η θλίψη και η δυστυχία θα τελειώσει. Θα έρθει η ώρα αυτή που θα μάθεις να αγαπάς την ζωή και πάλι. Η διαδικασία μοιάζει σαν βήματα χορού. Κάνεις τρία βήματα πίσω και δύο μπροστά, υπάρχουν καλές και κακές μέρες, πάνω και κάτω! Ακόμα και όταν νομίζεις ότι τα κατάφερες να διαχειριστείς το αίσθημα της απώλειας, έντονα συναισθήματα επανέρχονται κατά περιόδους. Είναι απόλυτα φυσιολογικό και μέρος της διαδικασίας.”

  • ΖΗΤΑΩ ΒΟΗΘΕΙΑ

Όλη αυτή την σκληρή και επίπονη διαδικασία δεν χρειάζεται να την περνάς μόνος ή μόνη. Ο κόσμος συχνά νιώθει αμήχανος μπροστά στην θλίψη, στο πένθος και στη απώλεια. Αποφεύγουν να το συζητήσουν. Είναι σημαντικό να περιστοιχιζεσαι από ανθρώπους στους οποίους μπορείς να μιλησεις και να μοιραστείς τον πόνο σου. Το να μοιράζεσαι την λύπη σου και τα συναισθήματα σου με καποιον που γνωρίζει ότι αυτό είναι φυσιολογικό βοηθάει να τα επεξεργστείς καλύτερα.

  • ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ

“Μετατρέποντας μέρος του πόνου σου σε κάτι δημιουργικό είναι ένας ακόμη τρόπος να διαχειριστείς τον πένθος σου. ” υποστηρίζει η ψυχολόγος  Rene Diekstva Rene Diekstra στο βιβλίο ττου “When life hurts”.

“Μπορεί να είναι κάτι απλό, όπως να ξεκινήσεις να γράφεις τα συναισθήματα σου και τις σκέψεις σου ένα ημερολόγιο, ή να μοιράζεσαι την εμπειρία σου με αλλους ανθρώπους με παρόμοιες εμπειρίες, να αρχίζεις να ζωγραφίζεις , να ακούς ή να δημιουργείς μουσική, να δημιουργήσεις μια οργάνωση που σε αντιπροσωπεύει ή να γίνεις εθελοντής και να προσφέρεις φιλανθρωπικό ή και φιλοζωικό έργο”

τέλος…

  • ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ

“Βρίσκω παρηγοριά στα βιβλία και σε όμορφες προτάσεις. Ένα καλό βιβλίο με βοηθάει να επανασυνδεθώ με το συναίσθημα ότι όλοι μοιάζουμε. όσο διαφορετικά και αν αντιμετωπίσει κάποιος το πένθος του, υπάρχουν πολλές ομοιότητες στον πυρήνα.”

“Το πένθος είναι ωμό” γράφει η  Δανή συγγραφέας  Connie Palmen Connie Palmen       στο βιβλίο της  “Logbook of an unkind year”.  ” Όχι μόνο εκέινος πέθανε, αλλά και ο αγαπημένος μου εαυτός πέθανε επίσης” .

Σχετικά βιβλία:

  • “A Grief Observed” by C. S. Lewis
  • “On Grief and Grieving: Finding through the Five Stages of loss” by Elisabeth Kubler-Ross
  • “Grieving Mindfully: A Compassionate Guide To Coping With loss” by Sameet M. Kumar

 

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου,  όλα τα θύματα της ασσύληπτης αυτής τραγωδίας που έμειναν πίσω, να βρουν κάποια στιγμή, το δικό τους τρόπο που θα τους βοηθήσει να συνεχίσουν την ζωή τους έχοντας πάντα στην καρδιά τους, τους αγαπημένους τους ανθρώπους!

 

Πηγή: Flow Magazine : Issue 21

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s